غلام‌رضا عمرانی

من، غلام‌رضا عمرانی روز نخست فروردین ۱۳۲۶ در روستای «اکبرآباد» از بخش میان‌کنگی (شهرستان هیرمند امروز) سیستان چشم به جهان گشودم- گفته‌باشم که البته در یکی دو دقیقه‌ی نخست، چشم‌هایم بسته بود.

یک‌ساله که شدم- و البته خودم به‌یاد ندارم کی یک‌ساله شدم؛ شاید هم یک سال پس از تولدم؛ شاید- به هر روی خانواده‌ام در یک‌سالگی من به شهر زابل کوچیدند و ناگزیر مرا هم با خودشان آوردند؛ چون راه بهتری نیافتند. کودکی‌ام تا پنج‌سالگی در خانه‌ای پرهیاهو و پربرکت گذشت و از پنج‌سالگی به مکتبخانه‌ام سپردند و اگر نمی‌رفتم؟ که غالباً میل رفتن نداشتم؛ آن‌ها راه‌کاری کاری داشتند؛ مرا در پتو می‌پیچیدند و بر دوش دائی‌ام به مکتب‌خانه می‌سپردند. شرح این روزهای «شیرین‌تر از زهر» مرا می‌توان در کتاب «وصف رخساره‌ی خورشید» یافت و خواند.

یازده سال دیگر از عمرم نیز در شهر زابل برخیِ دبستان و دبیرستان شد و سال دوازدهم نوبت زاهدان رسید که سکوی پرتابم بود به دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران با استادانی چون پرویز ناتل خانلری، سیمین دانشور، مهرداد بهار، لطف‌علی صورتگر، ذبیح‌الله صفا، صادق گوهرین، محمدجعفر محجوب و یاران و هم‌کلاسانی چون جعفر کوش‌آبادی، حسین منزوی، علی‌اشرف درویشیان و زیبائی و امید و شور جوانی و حضرت عشق. سال ۱۳۵۰ به آنچه آرزو داشتم، دست یافتم؛ معلمی زبان و ادبیات فارسی در زاهدان و … همین. … و بعد، ازدواج و خانواده‌ای سرشار از عشق و شور و زیبائی و امید. و نوشتن و نوشتن و نوشتن. همین دیگر.

و باز ساز دوباره‌ی تحصیل در مشهد با استادانی بزرگوار مثل دکتر اشرف‌زاده و دکتر تقی وحیدیان کامیار و انگشت در لانه‌ی زنبور کردن با «بحسی کوتاح راجب نقاعسی بوزرگ» و سنگ‌قلاب شدن به «سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی وزارت آ. پ. و دفتر تألیف کتاب‌های درسی» و تألیف ده‌ها و ده‌ها کتاب درسی و … ناگهان یاد هندوستان کردن آن فیل درون و قلم تیز کردن برای ادای دینی و نوشتنی این بار از لونی دیگر برای سیستان و … تمّت بیده‌الخیر.